332
Απολύσεις από την αρχή του 2011  μέχρι αρχές Αυγούστου 2012
Κάτι παραπάνω από 1 απόλυση κάθε 2 μέρες (αν αφαιρέσουμε και τα Σαββατοκύριακα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό)
και όλα αυτά σε μια εταιρεία που διαφημίζει την κερδοφορία της...Αν είχαμε ζημίες, τι θα γινόταν άραγε;

Όμως τι γίνεται πραγματικά με τις απολύσεις;
Δουλεύουμε σε μια εταιρεία που πάντα ψάχνουμε να βρούμε το ποιος και ποτέ το γιατί...
Σαν απόλυτη επιβεβαίωση της ανακοίνωσης που εξέδωσε το Σωματείο μας την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου γύρω από το θέμα των απολύσεων, ήρθε η είδηση της απόλυσης του συνάδελφου Παναγιώτη Παναγιωτίδη το βράδυ της προηγούμενης μέρας (25/09/2012).

Μια απόλυση που κάτω από το προκάλυμμα του “ενός λάθους” του υπαλλήλου, μοιάζει παράνομη.  Αυτή η απόλυση, έγινε μια μέρα πριν την Πανελλαδική 24ωρη Απεργία και όπως είναι φυσικό,  κινεί υποψίες, ειδικότερα τη στιγμή που ο υπάλληλος, μέλος του σωματείου μας, είχε εκφράσει την επιθυμία του να συμμετάσχει στην απεργία, μόλις λίγες μέρες πριν. Το νόμιμο δικαίωμα στην απεργία που σήμερα απέναντι στην βιαιότητα των “νέων μέτρων” αποτελεί πλέον καθήκον. Όμως δεν στεκόμαστε σε αυτό.

Μιλάμε για έναν υπάλληλο ο οποίος ουδέποτε στα 8 χρόνια που βρισκόταν στην εταιρεία, δεν είχε δώσει δικαίωμα με τη στάση του και που ο κάθε ένας από εμάς γνωρίζει το φιλότιμο, την συνεργασία  και την αλληλεγγύη που επιδείκνυε απέναντι στους συναδέλφους του. Για έναν άνθρωπο που ο λόγος που απολύθηκε ήταν γιατί διεκδίκησε την αξιοπρέπειά του απέναντι σε έναν προϊστάμενο που δεν βλέπει ανθρώπους, αλλά υποτακτικούς. Μάλλον έπρεπε να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη για την παράλειψή του και έτσι να κρατήσει τη θέση του.

Δεν έχουμε σκοπό να δημιουργήσουμε ήρωες, μάρτυρες ή κάτι τέτοιο. Ούτε να κάνουμε απολογισμό της συνεισφοράς του κάθε υπαλλήλου. Λάθη δεν κάνουν μόνο, όσοι δεν δουλεύουν.

Για μας το πρόβλημα έχει όνομα, από την αρχή είχε. Ο κ. Αδαμόπουλος, είναι υπεύθυνος και γι  αυτή την απόλυση, όπως και για τόσες άλλες, άδικες, γεμάτες αγνωμοσύνη. Είτε από υπεροψία, είτε από εγωκεντρισμό ή ακόμα και μνησικακία, ο συγκεκριμένος διοικητικός έχει κάνει το διευθυντικό δικαίωμα λάστιχο, ένα οχυρό για να κρύψει την ανάγκη του για πλήρη έλεγχο, για υπαλλήλους χωρίς δικαιώματα, άβουλους και τρομαγμένους, αν γίνεται, υπαλλήλους που θα απασχολούνται μόνο από εργολάβους εκτός Πλαισίου.

Ο ίδιος ο κ. Αδαμόπουλος σε παλιότερη συζήτηση που είχε με το πενταμελές του Σωματείου μας, μίλησε με χαρά για την «ευκαιρία» που δίνει αυτή η κρίση για «ξεσκαρτάρισμα». Αυτό όμως φαίνεται να αφορά στο σύνολο των εργαζομένων, που τόσα χρόνια παλεύουν και επιτυγχάνουν, στην πιο δύσκολη στιγμή, την υγιή οικονομικά εικόνα της εταιρίας. Το ευχαριστώ τους σε εμάς είναι να μας στύβουν και να μας κάνουν να νιώθουμε αναλώσιμοι κάθε μέρα και περισσότερο.
Βέβαια αν δεχτούμε την εύκολη αιτιολόγηση των απολύσεων, λόγω του ξεσκαρταρίσματος αυτού θα πρέπει να εξετάσουμε και το δεδομένο ότι, ενώ σε άλλα τμήματα της εταιρείας όπου υπήρξαν απολύσεις, έγινε αντικατάσταση των υπαλλήλων, στις αποθήκες αυτό δεν έγινε. Ακόμα και να δεχτούμε ότι ΟΛΟΙ έκαναν λάθη, ότι ΟΛΟΙ είναι υποκριτές και παρόλο που έχουν δουλειά, δεν το εκτιμούν και θέλουν να βλάψουν την εταιρεία, ε ακόμα και να δεχτούμε όλα αυτά, η μη αντικατάστασή τους μας δείχνει ένα πράγμα: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΑΝ! Φυσικά όταν υπάρχει δουλειά θα φέρνουν τους γνωστούς εφεδρικούς-εποχιακούς εργαζομένους των εργολάβων... Ο κάθε ένας βγάζει τα συμπεράσματα του.

Η Εταιρεία γνωρίζει. Φυσικά γνωρίζει. Ο συγκεκριμένος κύριος είναι ο κύριος υπαίτιος της δυσαρέσκειας των εργαζομένων, ένας εκ των βασικότερων λόγων της ίδρυσης του Σωματείου μας. Ελπίζουμε αυτή την φορά η εταιρεία να μην δείξει την αναλγησία που επέδειξε στις προηγούμενες παρατηρήσεις μας για τον εν λόγω κύριο. Αλλά και όσοι άλλοι βλέπουν “αυτήν την ευκαιρία” και προσπαθούν να την καρπωθούν, πολλές φορές παίζοντας στα όρια της νομιμότητας, θα μας βρουν μπροστά τους.

Οι εργαζόμενοι από την άλλη πλευρά θα πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε με σκοπό την συνεχή βελτίωση της παραγωγικότητας και της ποιότητας στο αποτέλεσμα αλλά να βάζουμε δίπλα και τις λέξεις ποιότητα εργασίας και αξιοπρέπεια. Είναι ανάγκη να αποτινάξουμε την απαισιοδοξία και τις ενοχές. Να σταματήσουμε να θεωρούμε ότι φταίμε σε κάθε περίπτωση εμείς. Οποιοσδήποτε αξιώνει σεβασμό θα πρέπει να τον κερδίζει (το μοναδικό ρήμα που μπαίνει μπροστά από την λέξη σεβασμός) και όχι να τον απαιτεί.

Η κοινωνία μας οφείλει πλέον να ριζοσπαστικοποίηθει.

Για κάθε απόλυση θα έχουμε και μια ανακοίνωση.

Αλλά αν έρχονται να μας γδάρουν και πιστεύουν ότι θα περιοριστούμε σε ανακοινώσεις, να ξέρουν ότι θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας.

Απευθυνόμαστε στους εργαζομένους αλλά και σε όσους θεωρούν ότι η εταιρεία Πλαίσιο αξίζει να επιβιώσει αυτής της λαίλαπας που λέγεται κρίση, τους καλούμε να πάρουν θέση και κόψουν τον δρόμο σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου