ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

Όχι στις απολύσεις – Απαιτούμε Αξιοπρέπεια και το Δικαιωμά μας στην Εργασία

Με χαρά παρατηρούμε κάθε μέρα τους πίνακες ανακοινώσεων της εταιρείας. Κέρδη, επιτυχίες και γενικά μια εταιρεία που παρουσιάζεται σχεδόν αλώβητη από την κρίση. Δυστυχώς όμως ο καιρός που η εταιρεία και οι υπάλληλοι ήταν “Μια Ομάδα” (σύμφωνα με το γνωστό μότο της εταιρείας), έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το κοινωνικό πρόσωπο της εταιρείας, όπως το γνωρίσαμε οι κάπως παλιότεροι είναι ήδη κάτι ξεχασμένο.
Δεκάδες συνάδελφοί μας, σε όλους τους χώρους εργασίας, άσχετα με την παραγωγικότητα ή την προσφορά τους είδαν την πόρτα της εξόδου και άλλοι τόσοι περιμένουν τη σειρά τους. Μια έξοδο που πλέον ισοδυναμεί με μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Σε μια ανεργία που απλώνεται σαν σεντόνι πάνω σε ολόκληρη τη χώρα. Στη βίαιη επικράτηση/ επιβίωση του καθενός ξεχωριστά , έξω από κάθε έννοια οργανωμένης κοινωνίας όπως την γνωρίζαμε μέχρι πριν λίγο καιρό και φυσικό αποτέλεσμα των λυσσασμένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται.

Κανείς δεν έρχεται πια σίγουρος στη δουλειά του. Η σιγουριά είναι κάτι που έχουμε χάσει οριστικά στο Πλαίσιο. Όλοι οι εργαζόμενοι παρατηρούμε το πόσο γρήγορα απαξιώνεται η εργασία συνολικά αλλά και η προσφορά του καθενός. Ίσως κάτι τέτοιο να είναι επιθυμητό... Όπως και να λέγεσαι, με την πρώτη αφορμή ή και καμιά φορά χωρίς σπουδαίο λόγο βρίσκεσαι ξαφνικά εκτός εταιρείας. Η “εκκαθάριση” συνεχίζεται, είτε λέγεσαι Τσιαντής, Φαρμάκης, Τουμαζάτος, Δουζίνας, Παγώνης, Περσίδης κτλ. Σίγουρα σε όλους μας όλο και κάποιο όνομα από τα παραπάνω μπορεί να θυμίζει κάτι.


Πως όμως αναγνωρίζει η εταιρεία την αξία σου; Αρχικά σου προσθέτει 2 ώρες και αν συνεχίσεις να είσαι καλός και υπάκουος σου κόβει και το ρεπό. Οφείλεις να αποδεικνύεις συνεχώς την αγάπη και την αφοσίωση σου στην εταιρεία, μόνο που αυτές συνεχώς μετασχηματίζονται εσχάτως και το σχήμα που παίρνουν έχει να κάνει σχεδόν πάντα με τις ώρες. 10, 12 ή και 15 . Πολλές υπερωρίες λοιπόν (...). Επίσης η λέξη αξιοπρέπεια δείχνει να φοβίζει για κάποιον περίεργο λόγο.


Μακάρι όλα αυτά να γίνονταν από την δεδομένη, στην συνείδηση των εργαζομένων, αδυναμία των διαφόρων καιροσκόπων-καριερίστων που δράττονται της “ευκαιρίας” και της θέσης ισχύος, υπεύθυνου ή διευθύνοντα, που τους έφερε η τύχη (και όχι μόνο). Μακάρι να είναι αυτός ο “υπερβάλων ζήλος” που επιδεικνύουν όλοι αυτοί, ο οποίος βέβαια τους έχει ήδη φέρει απέναντι στο σύνολο των εργαζομένων και όχι η επίσημη λογική της εταιρείας. Ας ελπίσουμε ότι είναι αυτοί οι “κλέφτες” που γίνονται “ήρωες”, οι εξαφανισμένοι στον καιρό που η δουλειά ανεβαίνει, που γίνονται “χρήσιμοι” όταν αυτή πέφτει, οι οποίοι χρησιμοποιούν αυτές τις τακτικές. Εμείς απλά θα τους θυμίσουμε ότι και αυτοί υπάλληλοι είναι. Στην ίδια θέση θα βρεθούν και οι συνάδελφοι μας οι οποίοι είτε από φόβο, είτε από ιδιοτέλεια, συμπληρώνουν το παζλ της φθοράς. Μιας φθοράς που ξεκινά πάντα σε πνευματικό επίπεδο για να διαβρώσει κάθε επίπεδο μιας εταιρείας.


Οι εργαζόμενοι φοβούνται, παρόλο που γνωρίζουν το πόσο μεγάλη είναι η αδυναμία όλης αυτής της γραφειοκρατίας που λυσσαλέα προσπαθεί να ελέγξει την παραγωγή/ διαδικασία. Φοβούνται γιατί πιστεύουν ότι “αυτή ξέρει”. Όσο όμως και να προσπαθεί, η παραγωγή αλλά και η ζητούμενη άυξηση της παραγωγικότητας θα περνάει πάντα από το χέρι των υπαλλήλων, οι οποίοι ξεπερνούν νομοτελειακά την γραφειοκρατία.


Φυσικά όλα αυτά γίνονται στο βωμό της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης και τις προσπάθειας επιβίωσης από την κρίση...Μια κατεχόμενη χώρα που σταθερά εξαθλιώνεται και σύντομα θα πάρει την θέση της δίπλα σε χώρες όπως η Βουλγαρία.

Έτσι λοιπόν τα εργασιακά δικαιώματα, δικαιώματα που έχουν κερδηθεί με αίμα, χάνονται από το ένα δελτίο ειδήσεων μέχρι το επόμενο. Έτσι όπως χάθηκαν οι ωριμάνσεις των μισθών (διετίες, τριετίες) και τα επιδόματα που απορρέαν από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση (στην εταιρεία μας από τον Φεβρουάριο του 2012) , όπως τέλειωσαν μια για πάντα (;) οι Συλλογικές Συμβάσεις και πιθανόν να χαθεί και το Πενθήμερο, αν όλοι συνεχίζουμε αδρανείς. Η επιστροφή στις προσυνδικαλιστικές κοινωνίες, όπου η εργασία γινόταν από νύχτα σε νύχτα έχει ήδη πραγματοποιηθεί ως αποτέλεσμα της φασίζουσας λογικής του κέρδους, όπως γίνεται πάντα στην ιστορία. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην ιστορία υπάρχουν και οι αγώνες των εργατών, οι οποίοι βρίσκονται πάντα εκεί για να ανατρέχουμε και να παραδειγματιζόμαστε. Το παράδειγμα της αλληλεγγύης και της οργάνωσης, του συλλογικού αγώνα και τις άρνησης στον παραλογισμό.

Γίνε και εσύ μέλος στην αλυσίδα που ονομάζεται Σωματείο Εργαζομένων Πλαισίου.


Η αλληλεγγύη έχει αγκάθια, δεν είναι αυτονόητη, αλλά ίσως είναι το τελευταίο μας οχυρό.Θα αντισταθούμε όπως και να 'χει.


Συναντιόμαστε την
Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στο λόφο του προφήτη Ηλία (κοντά στις αποθήκες της εταιρείας) και συζητάμε για το νέο καθεστώς στις Συμβάσεις Εργασίας και τα Εργασιακά Δικαιώματα

Το Δ.Σ. Του Σωματείου